Islla dos Pataricos,
del outro llado del mar,
onde Polifemo cego quedou
e Ulises aos sous homes perdeu.
Islla dos Pataricos,
del outro llado del mar,
onde as almas dos nosos
van descansar.
Chórante as ondas
con berridas e bramidas,
chórate el mar,
como non te vai chorar!
Islla dos Pataricos,
del outro llado del mar,
onde Polifemo rompeu a chorar,
sen poder a Naide culpar.
Islla dos Pataricos,
del outro llado del mar,
dende onde miras pra nós
neste el noso naufragar.
Has comernos as coradas todas,
Islla dos Pataricos,
has vernos chorar,
del outro llado del mar.
Has vernos escondidos
tras as pellellas das ovellas,
has vernos tremar,
del outro llado del mar.
Has vernos maldecir a Polifemo,
máis imos maldecir a Posidón,
que coas súas ondas tollas
llevanos al tou atolón.
Islla dos Pataricos,
del outro llado del mar,
has vernos chorar,
mais nunca naufragar.
Chega Antroido
Antroido chega
e toca enmascarar.
A Vida enmascara de Morte,
de Morte a Vida enmascara.
A Morte de Vida viste,
de Vida viste a Morte.
Chega Antroido
Antroido chega
e toca enmascarar,
enmascarar toca.
De sonrisos enmascaran as llágrimas
de felicidá as mías coradas.
As coradas mías visten
cun lluito de mil colores.
Porque enmascarar toca,
toca enmascarar
e chega Antroido
e la vida es un Carnaval.
Enmascaran os corvos mouros
de vivaces andolías
e de paporrubios alegres vestidas
cubren as pegas os mouros lluitos.
Chega Antroido
Antroido chega
e tu,
maldita a gracia,
vististe de ausencia.
Tal día como hoi, 30 de decembre, en 1981, aprobábase el Estatuto de Autonomía de Asturias. Tal día como hoi debera ser de relevancia nel calendario institucional e social asturiano, pero non é asina. Este ano cúmprense 40 anos del noso Estatuto, ou lo que é lo mesmo, da nosa Autonomía. Se cuando se cumpren efemérides importantes respecto á Constitución se faen celebraciois institucionales coel fin de fomentar el conocemento del texto constitucional, chegando a regalarse á población exemplares da Constitución (eu mesmo teño un exemplar del 25º aniversario da Constitución, que regalaba daquela Correos) non se entende el motivo pol que non se fai lo mesmo coas efemérides autonómicas.
Se celebramos el 8 de Setembre como día institucional de Asturias, se iluminamos el Palacio da Presidencia coa bandeira de Asturias el 25 de Maio... non debera ser menos relevante el reconocemento del noso Estatuto.
A nosa Autonomía cumpre hoi 40 anos. Asturias, como suxeto político despois da morte de Franco e a recuperación de instituciois propias, cumple 40 anos. E precisamente nel 40º aniversario da nosa Autonomía afrontamos el reto de cambiar el noso Estatuto. Penso que esta suma de circunstancias non debera pasar desapercibida á sociedade asturiana, aos medios de comunicación asturianos nin, muitísimo menos, á clase política asturiana.
Non debe pasar desapercibida polos logros autonómicos (el reconocemento da Autonomía, as transferencias en Sanidade, Educación, Política Territorial...) e polas cousas que quedaron nel tinteiro (deretos lingüísticos, reconocemento xeneralizado da Parroquia Rural, trasferencia del sistema ferroviario...).
Ábrese, este 40º aniversario del Estatuto, un proceso de reforma que tén como un dos sous puntos centrales a oficialidade del asturiano e del galego, aínda que dalgús quiran darlle voltas al concepto novo de fala eonaviega. Máis alá dos deretos lingüísticos das persoas que usamos estas linguas, que non é pouca cousa, está el feito de que coa oficialidade e coa normalización das nosas linguas vén un autorreconocemento que Asturias, como sociedade, vai gañar. Vai gañar porque úa sociedade que se reconoce tal como é e que se quer, que quer a súa cultura, as súas linguas, namais pode gañar. Un autorreconocemento que vería a ser un “estos somos nós, non queremos ter que disculparnos por séremonos nós”. Daqué que ten que apricarse al Eo-Navia, “estos somos nos, este é el noso xeito de séremonos asturianos e non temos que deixar de falar galego nin darlle voltas al que falamos pra séremonos asturianos”.
Difícilmente imos conseguir este autorreconocemento se non somos capaces de fer nin un pequeno acto institucional, nin úa pequena referencia, aos 40 anos (dícese pronto) de Autonomía, de séremonos nós nel actual marco constitucional. Difícilmente imos conseguir este autorreconocemento se non somos capaces de poer el Estatuto asturiano nel centro da esfera política dos asturianos. Difícilmente imos ser capaces de conseguir este autorreconocemento se non femos outro que darlle voltas á realidade lingüística de Asturias, aos nosos distintos xeitos de séremonos asturianos, falando asturiano (non cuarenta bables, como aínda hai quen anecia) ou falando galego (non fala eonaviega, falías, falucas... como aínda hai que anecia... dende as propias instituciois).
Cuarenta anos de Estatuto e de Autonomía. Felicidades, asturianos. Felicidades, asturianas.
Mirar a vida en allén,
como quen
mira
a vida
doutra persoa,
dúa
formiga.
Como quen
mira el aire que arrampla
coas follas
dos castañeiros
deixándolos
espidos
na dura
invernada.
E con
todo,
nada sinten
os
castañeiros.
Mirar a
vida en allén
como quen
mira
a vida
doutra persoa,
dúa
formiga.
Sintir el
airón que arrampla
coas follas
dos meus ollos
deixándome
espido
na dura
invernada.
E con todo,
nada sinto
deste frio.
Esbarrumban os edificios
e choran sangre moura.
Polas rúas deambula xente morta
que enche os espacios,
que baleira os tempos.
E chove.
Esbarrumban os edificios,
esbarrumban os tempos
del pasado
del futuro
deste triste presente.
Esbarrumban os célos
sobre as cabezas nosas
e todo é nada.
