Meiz da terra, ¿quén pisará a túa flor marella?

Báñate el sol colos sous mares,
el llabrego colos sous pesares,
os que se queren colos sous andares
de chuchos, caricias, y cricas y semen
entre as foyas dos meizales,
d'abrazos que nun temen
os escuros futuros mouros,
soñando outros mundos, outros.

Pan del poblo del que maméi,
dignidá arroubada a indias terras de ben llonxe,
dignidá arroubada a terras indias cercanas.
Meizales que medrades orguyosos con coraxe,
que vos erguedes nestas terras campesinas, proletarias.

Pan del poblo que lluita,
del poblo que nun esqueice
a opresion terrible y inxusta
del que nin terra nin pan chora,
del que nin de llingua nin de poblo se dole.

Meizales orguyosos, erguédevos en tallos,
erguédevos en foyas y panoyas,
¡erguédevos, erguédevos como tollos!
contra lleis, fusiles y pistolas,
erguédevos meizales, que nun lo fain as personas.
Erguédevos en armas, de sangrantes flores amapolas,
¡que corra el sangre, qu'el sangre corra!

¡Que morran!
¡Que morran!
os que pisan a flor marella,
os qu'arrouban a panoya,
os que fain del grao moneda.

¡Que morran!
¡Que morran!
os que secan d'augua a terra,
os que de soños a vida secan.

Erguédevos, meices, erguédevos,
erguédevos en sangrantes armas d'amapolas,
orguyosos en tallos, foyas y panoyas,
Erguédevos en armas como tollos.

Mouguías, mércoles 15-8-12

De llinguas, nacióis y el dereto á inorancia.

«volien que dedès algun exemplar viu per exposar deprés a tall decorariu. L’aldea global creix amb generositat, tolera nostra espècie si és en captivitat».

Brams, “Aldea Global”.

«Estamos en España, por eso hay que hablar español, porque es la lengua común». Ese é el prantiamento máis común dos falantes de castellano a lo llargo y ancho del reino, mesmo nos territorios cuya llingua propia é outra distinta del castellano. Aquí, en Asturias, lo mesmo na Asturias que fala asturiano que na que fala gallego-asturiano, lo mesmo nas ciudades que nos llugaríos, trátase d’úa forma d’espresar esa superidá da llingua dos castellanos sobre el resto das llinguas del reino.

Del mesmo xeito que tamos máis qu’avezados a sintir «yo respeto que hables gallego-asturiano/asturiano/catalán/suahili, pero en tu casa, en las instituciones o en público hay que usar la “lengua común”». Un concepto, el de llingua común  que dá muito que pensar. Porque el castellano é a llingua común porque nos permite a todos os españoles entendéremonos entre nosoutros, mesmo con xente d’América Llatina (obviamos con demasiada facilidá que na América Llatina fálanse tropecentasmil llinguas indíxenas, que son, al cabo, as llinguas dos poblos que conforman el que foron as colonias españolas máis pr’alló del mar). Ben, el castellano permíteme falar cua xente a la que nun podo acceder nin en gallego-asturiano nin en asturiano (as outras dúas llinguas que falo normalmente xunto con esa llingua común), nengún problema. El problema aparece condo a llingua común nun é a llingua que nos fai de lingua franca entre as distintas comunidades llingüísticas del reino, senón condo é a llingua que, pol feito de ser españoles, temos que falar todos en todo momento (quiciabes na casa, ou al hora d’escribir cuatro poemas, costumistas, eso sí, pódamos usar outra llingua, peró en ningún momento na nosa vida pública). Que esto defende, muitas veces ta na fe que que realmente respeta el dereto da xente que falamos outras llinguas, peró que somos nós os que, al hora de fer vida pública nas nosas llinguas, tasmos fastándoye al respeto a él. Lo que nun cae na cunta, é qu’a vida pública forma parte das nosas realidades cotidianas, y con ello, a vida pública de colquera persona forma parte da súa sensibilidá y da súa intimidá máis fonda. Esto é, qu’eu poda ir á Casa del Conceyo y falar en gallego-asturiano nun é úa custión, únicamente, de deretos políticos, nun é úa reivindicación identitaria sen máis, é úa forma que teño de poder ser eu mesmo nel mundo, nel meu mundo, nel meu llugar. Porque falar úa llingua ou outra é úa custión d’opcióis, claro que si, peró tamén é úa custión de sensibilidá. Falar como falo forma parte da mía sensibilidá y de min, como persona. Esto, os castellano falantes teinlo mui claro condo defenden a súa llingua dos supostos ataques del inglés ou de colquera outra llingua.

As llinguas d’un poblo son parte fundamental da súa identidá colectiva (y eso tamén lo tén claro el nacionalismo español, é por ello que reivindica que todos falemos castellano, qu’é el xeito máis xenuín, pral nacionalismo español, de ser españoles). Con ello, el poblo que perde as súas llinguas, como el que perde a súa idiosincrasia, a súa capacidá de xenerar cultura de forma autónoma (non como un mero reflexo da cultura que se xenera na metrópoli), a súa capacidá de identificarse y verse como un poblo... ese poblo, é un poblo morto. Ei, el aculturización faise evidente, y conforma úa forma colonialista de concibir un territorio. Colonialista, porque pral Reino d’España, Asturias nun é úa parte d’España (en cuyo caso as llinguas propias d’Asturias tamén serían vistas como llinguas d’España, y, por lo tanto, serían tan españolas como el castellano y terían que ter exactamente el mesmo estatus), non, Asturias pertenece a España, esto é, xenérase úa relación de posesión qu’é colonial. ¿Qu’a xente d’Asturias pode tar perfectamente d’acordo con esta situación? Sí, efectivamente nun atopamos en Asturias úa oposición relevante a esta relación colonial. ¿Qu’esta pasividá del poblo asturiano abonda pra entender esta relación como xusta y positiva? Non, de ningún xeito. Non porque, entre outras cousas, os deretos nun son votables, y porque a pasividá nun é tampouco sinónimo d’un apoyo esplícito a úa situación determinada.

Nun quero ouguir, nun quero ver, nun quero falar... Asina nos vei.

Peró máis alló da argumentación política que pódamos fer da necesidá de reconocer el gallego-asturiano y el asturiano col mesmo estatus, esactamente el mesmo, qu’el castellano, máis pr’alló d’eso (del qu’hai muito xa dito, y del que pouco podo añadir eu), hai úa cousa qu’eu nun soi quén a entender. A relación íntima y personal da xente que nun reconoce os deretos das minorías llingüísticas pra con as llinguas minorizadas (¿fai falta xa a estas alturas qu’espliquemos qu’úa llingua minorizada pode ser minoritaria ou non, y qu’é minorizada porque socialmente se ve desprestixada? ¿fai falta esplicar que nel Eo-Navia el gallego-asturiano é a llingua mayoritaria y el castellano a minoritaria, peró é el castellano a llingua mayorizada y el gallego-asturiano a minorizada?). Quero dicir, máis alló de falar de deretos, d’identidades políticas y culturales, nacionales, incluso, ta el feito da convivencia y el respeto fondo (que nun é lo mesmo qu’el respeto sólo nas formas). Esto é, ¿cómo é posible qu’úa persona que viva durante dez anos en Asturias nun sólo nun aprenda úa palabra d’asturiano ou gallego-asturiano (según en qué parte tea), senón qu’afirme que nun pensa fello? ¿Por qué ese rechazo á úa llingua y úa cultura? Máis alló da afirmación da llingua y a cultura propias (eu podo reafirmar a mía identidá en torno al gallego-asturiano, peró non por eso me nego el acceso á cultura en castellano, y podo disfrutar de llibros, de películas, de música... lo mesmo en gallego-asturiano qu’en castellano, qu’en catalán, se se pon por delantre). ¿Por qué é tan común sintir á xente dicir «yo no tengo por qué saber...»? El dereto a nun saber, a reclamación máis marciana que podemos ver. ¿Nun é muito máis guapo aprender? ¿Nun é muito máis guapo saber llinguas contas máis miyor? ¿Nun é muito máis guapo poder acceder a todas as realidades del mundo sen ter que pasallas, necesariamente, pola peñera da nosa realidá cultural?

Llinguas del Reino d'España.

«Es que una vez fui al País Vasco y no entendía a los que tenía al lado» dicía úa compañeira mía vei anos, «es que voy a Cataluña y tengo que pedir a la gente que me hable en castellano», dicía outra persona, «es que voy a Vascongadas y tengo que oir a la gente ladrar en vascuence», lleguéi a sintir eu (y non, nun crea naide que mo tou inventando pra esaxerar a situación, sintínlo en Asturias, d’un estudiante d’Humanidades, pra máis inri). Vamos deixar de llado que se vou unde vaya, nun teño por qué entender nin sintir as conversacióis que teñan os demáis. Vamos deixar de llado que daquén qu’inda fala de “Vascongadas” é evidente que tén úa visión del mundo qu’asustaría a colquera, y que daquén que fala de “lladrar” pra referirse al uso d’outras llinguas é ou un tonto ou un miserable. ¿De verdá supón un problema enorme dicirye a daquén que nun entendes el que che ta dicindo? ¿Pasa algo? Peró é máis, ¿de verdá é tan terrible intentar entender daqué del que che dice? Nun é xa úa custión de deretos, de reivindicacióis políticas, identitarias, llingüísticas... ¿De verdá nun cres qu’a llingua y a cultura d’outra xente nun te pode arriquecer anque seña un pouco? As veces penso qu’a muitos castellano falantes nun yes fode nun entenderte, senón todo lo contrario, fódeyes entenderte, fódeyes sintirte falar y ver que nun es un marciano, que t’entenden y que... ¡meca!, pode vivirse noutras llinguas y noutras culturas. Pode vivirse sen considerallos a ellos el centro... Sinceramente, nun lo entendo. Ser el centro, y que todo el mundo seña igual a ti, tén que ser un coñazo. Nun tén que ser miga interesante ir pol mundo y ver que todo el mundo é como os asturianos, fala como os asturianos y vive como os asturianos... De ser asina, ¿pra qué salir d’Asturias? Pois por dalgúa razón hai xente que sí quer que todo el mundo seña como os castellanos/españoles, fale como os castellanos/españoles, viva como os castellanos/españoles...

El absurdo chega, ben de veces, hasta un punto nel que, y tampouco é úa esaxeración, é real, hai xente que necesita traductores de castellano a castellano. Nun falo xa d’esa xente que dice que nun entende á xente d’América Llatina (eso si, reivindican el español porque é úa llingua internacional y de comunicación...), falo d’esa xente d’Uviéu (el caso nel que tou pensando era d’Uviéu, podería ser d’unde fora), que vei a Cuaña, y necesitan que ye traduzan el que dice el paisano ¡QUE TA FALANDO EN CASTELLANO!, porque según ella, nun entende el acento (cóndo entenderémos qu’el acento é a entonación que ye damos á fala, a escala musical na que tocamos, non as notas). Evidentemente úa persona castellano falante entende el castellano (esto é de perogruyo), fálese con acento de Vallecas ou de Cuaña. Evidentemente esta persona lo único que tén é un prexuicio tan grande respecto al gallego-asturiano, y respecto a todo el que nun seña castellano da tele, que nun ta disposta a entender nin a escuitar al sou interlocutor, polo que nin sequera presta atención al feito de que tán falando na mesma llingua... Peró claro, esta persona nun tén por qué entender... El dereto a inorancia é tan sagrado, que temos el dereto a inorar a propia llingua na que falamos, porque lo importante é que todo el mundo fale, pense, seña, viva como eu. Porque se non, igual hai daqué que nun entendo... y en ese caso, pode darme un cortocircuito, porque aprender daqué del mundo que me rodea pode ser peligroso.

Y definitivamente, el mundo que me rodea préstame tanto, el qu’entendo y, especialmente, el que nun entendo, y a pluralidá paréceme tan guapa, que nun entendo qu’haxa xente que nun quera nin sintir falar noutras llinguas que nun señan la súa, nin reconocer outras culturas que nun señan la súa. Y sinceramente, se ser español é reivindicar el dereto a nun saber, a nun ver, a nun conocer... Que paren a máquina, eu apéome.

¿Por qué nun imos falar y disfrutar das nosas llinguas?
¿Por qué nun imos fer de todas as llinguas a nosa llingua?

España, fútbol, garrulismo, un día oé, oé, oé.

[...]
¿Qué terra é ésa?
Unde se ve miseria nas cayes
y naide d'agacha a coyela.

Non, ésa nun é a mía terra.
Ha ser terra de nayundes.

Moncho Martínez Castro, "Terra de nayundes".

Volvo del trabayo (sí, ho, hoi, domingo) y a caye ta balleira como se un apocalipsis nuclear asolara Uviéu, peró non os chigres. A ciudá ta parada como nun lo tuvo nas últimas folgas xenerales. A pesar de que nun vexo a naide pola caye, sinto as voces, que por momentos penso que súan namáis que na mía cabeza. Á altura de La Llosa úa paisana pergúntame,

--¿Cómo vamos? --nun la conozo de nada, penso-- España.

--Ah, ún cero, creo. --nun tuven fino, ben puden dicirye "intervenidos pola UE".

--Ah, es que hace un rato que no oigo las voces. Pero ganamos seguro --mirada de complicidá, primeiro, d'estrañeza despós, pois a mía mirada é cordial peró non cómplice, indiferente. Supoño que la prósima vez que la vexa a súa mirada nun será de complicidá y intentará pasarme porriba pra entrar a primeira nel bus, ou daqué parecido.

Baxo por úa caye Uría despoblada (seique hasta os probes que durmen nel caxeiro de La Caixa han tar vendo el partido, pois nun tán unde sempre), y sinto voces, «GOOOOLLL». Miro al meu alredor. Nun vexo a naide. Definitivamente sólo súan na mía cabeza. En Xovellanos súan petardos y voladores mentres un abanderado solitario axita a rojigualda núa especie de homenaxe al español desconocido.

Paso pol Postigu, un rapaz sale con úa bubucela afónica d'euforia y despós dos queixidos da trompeta de plástico berra ben alto «ARRIBA ESPAÑA». Dende abaxo outro mozo qu'acaba de pousar d'úa moto celeba el fervor patriótico. Eu sigo el meu camín, ante a mirada del motorista, que penso que se pergunta por qué eu nun celebro a grandiosidá da patria. Al altura del Campu los Patos métome por Comandante Jánariz, unde úa cacerola bate núa ventá, nun sei se en recordo dos mineiros ou de Patricia y Jorge, desahuciados en Uviéu, y xa en Darío de Regollos un neno tira mini-voladores (outra volta os mineiros) acompañado d'un adulto, d'un llado al outro da caye, sen importar que pasen coches pol medio, hasta tal punto qu'é outro neno el que fai, en vano, por puer un pouco de cordura, «que pasan coches, ho».

Xa en casa sinto os coches a toda hostia, calcándose del claxon, conducidos por personas de forma temeraria, probablemente con daqué d'alcol nel corpo, y prestando atención a colquera cousa menos á calzada. Pr'acabar con todo, a Marcha Real, himno d'España, súa a través da mía ventá.

Y eu nun podo máis que perguntarme qué estraña bruxeiría é ésta que pode parar úa ciudá, un país, mentres el Goberno firma reformas que van acabar col noso futuro. ¿Qué bruxeiría é ésta que fainos esqueicer el paro pra sintirnos orguyosos como naide de ser españoles? ¿De ser d'esa España que nega colquera llingua que nun seña la de Castilla, de ser d'esa España que ye quita a casa a os probes y despós tira á policía contra ellos? ¿Qué España é esa que pode paralizarse por el fútbol y non pol pan? ¿Qué España é esa qu'escondida tras La Roja rescata gritos fascistas como el "arriba España" y el "yo soy español, español, español"? Sí, el "yo soy español", nun esqueizamos que yo berraban os nazis a os inmigrantes nas súas manifestacióis, nas cayes... pra significar qu'ellos eran úa cousa y os inmigrantes outra, outra cousa non grata. Como tamén lo mostran con bates de béisbol, asina é a gandaya.

Non, esa nun é a mía España. Eu nun soi "español, español, español". Y eu sei que soi búa persona. Y como soi búa persona alégrome da felicidá que me rodea y dóleme el sufrimento qu'hai cerca de min. Peró non, eu nun me podo alegrar da felicidá da xente que detrás d'un gol llevanta a mao, ou permite sen escandalizarse qu'el que ta al llado lo faiga. Nun me podo alegrar d'un sentimento nacionalista hexemónico que me nega, que nos nega a muitos por diversos motivos. Nun podo alegrarme de qu'el única diferencia entre a bandeira del pito y a del toro seña estética. Y nun podo alegrarme de qu'el caboranismo me rodee por undequera.

Se esto é España, eu apéome.

Violencia lícita.

http://www.youtube.com/watch?v=NLpfZc79na8&feature=relmfu

«A revolta é contra o que? Contra a estrutura de poder. A estrutura de poder americana? Não. A estrutura de poder francesa? Não. A estrutura de poder inglesa? Não. Então qual estrutura? Uma estrutura de poder ocidental.»

«Será mais nobre suportar a injustiça moderadamente ou pegar armas para se contrapor à injustiça? Eu fico com a segunda. Se você pegar en armas, você acaba com ela. Mas se esperar que os poderosos acabem com a injustiça vai esperar muito tempo.»

Malcolm X

As redes sociales énchense d'imaxes y vídeos dos disturbios entre os mineiros y as forzas del orde, imaxes que case nun chegan, pol contrario, ás fontes oficiales de comunicación (fundamentalmente a tele). Algús medios de comunicación, como el ABC califican d'intolerable a violencia exercida polos mineiros, y el Réxime repite úa y outra volta, como un mantra, que nun Estado de dereto todo é defendible dende el dialogo y el pacifísmo. Esto é, dende el Réxime reconócese el dereto máis importante en colquera democracia occidental, el dereto á pataleta. Recórdasenos por activa y por pasiva que temos dereto d'espresión. Óbviase que col que nosoutros pensemos ellos tein el dereto d'imprimillo en papel hixénico y fer uso d'él. Asina, lo mesmo dá que s'enchan as cayes y prazas del estado, del continente, del mundo occidental, envoltos nun discurso pacifista (el pacifismo a ultranza del 15M paréceme que foi un error), tanto da que nel Reino d'España a abstención electoral seña preocupante, ou que nel Principado d'Asturias nun señan capaces de formar Goberno. El Réxime tenlo claro, a estratexa nun podería ser máis democrática, inorar y fer qu'os medios minimicen el impacto das movilizacióis sociales. Condo eso nun é posible, prantiar qu'el que se move é un terrorista. Pasóu cua movilización estudiantil contra Boloña (unde se presentaba a os estudiantes como antisistema peligrosos qu'ocupaban as universidades). Pasóu condo os disturbios de Plaça Catalunya, unde os antisistema eran ademáis cataláis (xa falaremos d'esto noutra ocasión, peró teño pra min qu'el Réxime esplotóu al máximo el mito dos vascos que son todos d'ETA, pra esplotar el mito dos cataláis, que nun sólo rompen España, sinón que son antisistema, a cousa é crear enemigos esternos, peró tamén internos, sólo asina se construye el espíritu nacional). Cola xente de Plaça Catalunya, el Réxime tíalo claro, se pode protestar, peró non ocupar a caye. Eso é violencia. As hostias que soltan os Mossos d'Esquadra non. Y é qu'a violencia sólo parece xustificarse condo la exerce el Estado. Non sólo a violencia física, senón tamén a violencia económica, política, ideolóxica...

Porque condo el Estado rescata a Bankia y recorta os gastos en Sanidá, tán exercendo a violencia. Úa violencia mortal (son xa varios os mortos nas salas d'espera dos ambulatorios dende qu'escomenzaron os recortes). Trátase d'un exercicio de violencia económica qu'a os demáis tanos vetada, pois condo de forma organizada a xente vei devolver esa violencia y pecha as contas que tén en Bankia, ei ta a Policía pra impedir que lo faigan. ¡PRA IMPEDIR QUE PECHEN AS SÚAS PROPIAS CONTAS!

Porque condo os medios de comunicación obvian el conflicto mineiro nas concas d'Asturias y Lleón tán exercendo violencia comunicativa. Condo prantían qu'a xente que lluita son terroristas y escriben en lletras grandes de rotativo "¡ESTO ES INTOLERABLE!", tan prantiando un xeito de violencia comunicativa y política, porque máis pr'alló de ser úa opinión, é úa forma estudiada y organizada de desprestixar os movementos y asina acabar con ellos, é úa forma de lluita reaccionaria.

Condo ademáis, a través dos medios de comunicación s'apropian das palabras y yes dan os significados esclusivos qu'ellos queren tamos falando de violecia ideolóxica (asina, un nacionalista nun é el qu'exalta úa nación, senón el que quer independizar un territorio, polo que nun cabe nin falar d'independentismo non nacionalista, nin de nacionalismo español, asina antisistema é lo mesmo qu'antisocial, y nun cabe perguntarse en contra de qué sistema tamos os antisistema, asina sólo cabe falar de violencia física, y sólo condo nun la exerce el Estado, polo qu'a xente que morre de fame nun son víctimas de nengún tipo de violencia, nin cabe prantiallo...). Y a violecia ideolóxica, sen duda, é a máis grave, porque limítanos como personas, fainos máis probes intelectualmente y nos deixa ver el mundo namáis con úa paleta d'un solo color.

Peró cuidado, as clases populares nun sólo temos qu'aguantar cua violencia qu'exerce el Réxime de manera directa ou a través das súas ferramentas. Non. As clases populares tamos tamén espostos a violecia qu'exercen contra nosoutros os que son como nosoutros. Fiyos da nosa mesma clase. Esa xente que dice cousas como «úa folga pra qué, si hai que llevantar el país», ou esa xente qu'ante os despidos masivos y a situación crítica dos compañeiros inda se permite fer coñas. Esa xente qu'inda pensa que col despido dos compañeiros vei rascar daqué. Esos tamén exercen a violencia contra nosoutros. Y lo qu'é pior, fainlo dende dentro. Y por eso, por eso, nun temos que cortarnos lo máis mínimo pra devolveryes a violencia cua que nos agreden. Respecto a estos últimos, xente que lluita contra os sous propios compañeiros de trabayo, que fai por humillallos pra posicionarse porriba (recentemente conocín algún caso dos que dolen), sólo dicir que lo máis normal é qu'acaben tendo accidentes llaborales, porque tenden a ser tamén un pouco torpes.

Nun temos que ter dolo d'esta xente, nin de botar mao da violencia económica, sacando os nosos cuartos dos bancos, afundíndolos como ellos nos afunden a nosoutros. Da violencia política espuendo por un llado a situación, por outro as nosas propostas, y fello sen llugar á moderación, porque esto qu'ellos chaman crisis, nun é tal crisis, é úa guerra económica, úa guerra virulenta cua qu'intentan afixar inda máis a súa hexemonía sobre nosoutros, y digo esto porque se fora realmente úa crisis, nun habería dieiro, peró dieiro hailo, outra cousa é cómo se distribuye, a favor de quén y en contra de quén, y eso é daqué que nosoutros nun podemos aceptar. Nun ter dolo tampouco da violencia física, tamén, ocupando os espacios que por dereto propio nos corresponden (os compañeiros de La Reflexón en Xixón foron expulsados d'un espacio de solidaridá autoxestionaria, os compañeiros de La Madreña mantéinse en Uviéu, deixando un espacio de llibertá en medio da ciudá). Botar mao da violencia física como modo d'auto-defensa, na medida de que condo ocupamos os espacios, condo rompemos el silencio... imos ser agredidos polos diversos brazos armados del sistema. Esa violencia qu'hoi surca os aires en forma de volador que sale dos llanzadores dos mineiros en búsqueda de dignidá y de futuro. Esa violencia qu'é resposta ás pelotas de goma, por un llado, y a incumplimentos d'acordos económicos por outro. Violencia que ten que ser resposta a recortes, a reformas llaborales que nos condenan á precariedá, que cortan as alas sos nosos soños. Violencia que ten que ser resposta a un sistema que neste Reino d'España y nel mundo nos oprime el peto y nun nos deixa respirar. Porque a lluita nun é úa lluita asturiana, nin úa lluita española, nin tan sequera europea. É úa lluita mundial, porque quen nos agrede nun conoce as fronteiras y ten clara úa estratexa mundial.

Porque aquí, na bloguesfera, El Paporrubio é seguidor incondicional d'aquel que se deu en chamar Malcolm X, y como él dixo, se ques ser llibre, has ter qu'aprender daqué de judo, daqué de kárate... y supoño qu'hoi podemos dicir, daqué de cómo tirar voladores a través d'un tubo, y quén sabe se daqué d'informática.

Non, nun nos gusta a violencia, peró a naide se ye pode pidir que poña el outro papo eternamente. Temos que ter claro que somos as víctimas. As víctimas del paro, as víctimas dos recortes na Sanidá, na Educación... As víctimas da violencia policial d'un Estado unde el recorte paulatino de deretos y el aumento de discursos d'estrema dereta (el PP, FAC y UPyD, sen ir máis llonxe) fainnos recordar tempos pasados que críamos esqueicidos, de maos en alto y himnos pomposos. Nun nos gusta a violencia, peró menos nos gusta a fame, el paro, a merma de llibertades... Y como nun nos gusta a violencia, temos que tar dispostos a exercella.

Trátase d'un uso lícito da violencia. Lícito porque lícitas son as nosas razóis. Y lícito porque é lícito en sí, xa que nun nos deixan outra. Porque temos a rabia y a rabia hai que canalizalla.

Asturies, añu del apocalípsis rajonianu.

Xorrecen les barricaes
na Asturies escaecida
y tires contra'l mineru
que nestes llargues xornaes
xuega nel monte la vida,
cargando idees nel gomeru.

Xorrecen les barricaes
nesta tierra adormecida.
Cargues contra'l compañeru
que con furia aguerrida
ye la dignidá que nun ves
suañando llibre l'obreru.

Dime d'ónde vienes,
cuál ye'l llugar de to,
cuála la to casa.
Cuéntame si cuando guaḥes
díbeis bañavos al ríu,
si sobraba'l pan na mesa.

Y dime si nun te duelen,
como sólo duel l'hibiernu,
esos güeyos que te miren
dende l'otru llau l'infiernu.

Dime, que nun lo creo,
que to alma foron a xelar.
Dime, que nun lo creo,
que tamién cola mio fe vas acabar.



Uviéu, 11 de xunu de 2012.

Poblo.

Choras en silencio
llamentos d'esqueizo,
de tempos heroicos
qu'enxamáis nun foron,
dos fiyos que nun morreron,
dos tormentos verdadeiros.

Y xa nun sabes se chorar máis
as reconversióis dos oitenta
ou a falsa esquerda qu'aparenta,
entre iphones, palestíos y nikes,
úa traxicómica patraña.
Lenin y Trostski en Santa Compaña.

Dime, Asturias, qué fixeche
pra matar as túas llinguas,
pra nun ser máis qu'España.
Dime, Asturias, qué fixeche
pra esqueicer as terras y as casas,
pra resultarme hoi tan estraña.



(Nel alsa d'Uviéu a Xarrio, 24-5-12)

Imaxe: Mouguías, foto propia.

Os señores d'azul.

Os Mossos d'Esquadra cargaron contra os estudiantes da Pompeu Fabra y a sociedá escandalizóuse moderadamente, peró pasaron as movilizacióis contra Boloña y naide s'acordóu xa máis. A Policía Nacional (anque podería ter sido a Guardia Suiza del Vaticano) cargóu contra as manifestacióis laicistas condo a Xornada Mundial da Mocedá católica, y a xente s'escandalizóu, pero xa naide s'acorda de nada, como naide s'acorda xa del Naval-Xixón, del desaloxo de Plaça Catalunya, as agesióis a xente inmigrante por parte dos distintos corpos policiales (entre ellos a Policía Local d'Avilés)... Y hoi dámonos todos golpes de peto polas imaxes d'ún policía estampando a dúas nenas contra un coche [pincha pra ver], anque sabemos positivamente que pra condo acabe marzo naide se vei acordar d'estas imaxes denigrantes.

Non, nun me gustan as ideas maniqueas de manifestantes bus, maderos malos (anque resulta ben de veces difícil escapar d'esas ideas, vendo cousas como las que tán pasando en Valencia). Nun soi ácrata, soi socialista, y en consecuencia nin quero eliminar el Estado nin creo posible úa sociedá sin lleis nin orde, se ben as lleis y el orde qu'eu defendo son mui outras d'éstas propias d'un país que de democracia lliberal sólo tén lo de lliberal. Pero en definitiva tou convencido de qu'os policías son trabayadores que fein el sou trabayo (agora ben, muitas veces el sou trabayo consiste en aporrear xente inocente).

Os policías nun son os fiyos dos terratenentes, nin os fiyos de Botín. Os policías son os fiyos dos albañiles y das muyeres da llimpeza, das trabayadoras das fábricas de conservas y dos ganaderos, son os fiyos da clase obrera. Os policías son funcionarios que nun tein úa paga mala, val, pero eso mesmo poderíamos dicir dos maestros ou dos médicos. Os policías son os mesmos padres que mandan a os sous fiyos a úa escola sen calefacción a sabendas de qu'a educación pública ta tocada de morte, os mesmos que como nosoutros saben qu'os sous fiyos nun han ter nin trabayo, nin paro, os mesmos que saben que van ter que pagar condo se poñan malos por ir al médico.

Peró despós poin el casco, garran el tolete, y salen ás portas d'úa escola a repartir hostias entre os nenos. Y non, nun vou simplificar dicindo qu'eso é porque señan us traidores de clase (que probablemente lo señan) ou us fiyos de puta (con todo el respeto tanto pra os policías como prás putas). Creo que todo el que pasa terá a súa razón, y haberá qu'analizar os porqués.

Y teño pra min qu'ún porqué ta na hipermasculinización dos corpos de seguridá y los d'armas. Dá igual que teamos en democracia qu'en dictadura, aquí y noutros países, lo que define a un militar, policía... é lo qu'en castellano se conoce como hombría (nunca sintín en gallego-asturiano a espresión homía), y eso é asina independentemente del sexo del individuo (nin en gallego-asturiano nin en castellano sintín tampouco nunca muyería nin mujería, y nada é porque sí). Peró a naide se ye escapa qu'a hombría nun é a condición de ser home, esto é, nun é lo mesmo qu'a masculinidá. Dito d'outro xeito, a hombría nun é úa custión de gónadas reproductoras masculinas nin úa custión d'identidá de xénero. É úa custión de coyóis, y os coyóis tán estretamente ligados á capacidá d'hostiar, mutilar, humillar y sobre todo vencer. Naide nun diz de daquén qu'é un home con coyóis por abrazar á súa muyer (ou al sou home), darye chuchos, caricias... Naide diz qu'un home tén coyóis pola súa capacidá d'escuitar ou de comprender, y nin sequera a forza física, que n'outros casos son proba de masculinidá, son proba d'hombría, pois naide tén máis nin menos coyóis por segar un prao, llevantar úa caxa mui pesada... Non, os coyóis demóstranse a base de repartir hostias. Y a falta de naide miyor con quén midir a hombría, as nenas del vídeo poden ser un bon sustitutivo (a falta de pan...). Neste sentido, a hombría tamén se relaciona normalmente con certa concepción da sexualidá como úa lluita, como úa conquista, y a práctica del sexo (capital, Coito) como un pulso que nun tén outro fin qu'amostrar a túa hombría [pinchar aquí pra ver de qué tou falando]. Paradóxicamente, cua entrada das muyeres nestos corpos, podemos ver muyeres que se garran cua mesma intensidá as gónadas masculinas que por razóis biolóxicas nun tein.

Ben, poderedes achacarme que tou xeneralizando demasiado, xa dixen que nun me prestaban os maniqueismos, peró nin son comportamentos que resulten úa escepción, nin son comportamentos que se pretendan evitar dende os organismos. ¿Por qué? Pois ben, se dicía qu'os policías son fiyos da clase trabayadora, os xefes son fiyos da burguesía, y forman parte da élite, y qué dicir dos responsables políticos dos que dependen.

En torno a esa hombría xenérase úa identida gremial, «somos policías», que diferencia a estos trabayadores del resto. Por puer un caso visual, un policía ou a súa familia poderá llevar un chaveiro col escudo da Policía, ter el escudo da Policía colgado da parede de casa, ter el fondo d'escritorio chen de fotos alusivas á profesión... A naide se ye pasa pola cabeza qu'un trabayador de Ceasa ou d'Ensidesa (eu sigo cuas denominacióis tradicionales) lleven un chaveiro col escudo da papelera ou da siderurxa, nin los tein colgados da parede, nin tein nel fondo d'escritorio corenta mil fotos en alusión á súa profesión. Este comportamento gremial, que teño pra min qu'interesa muito a os corpos de seguridá, tein úa utilidá clara pral Estado. Desconectar a os axentes qu'han de canalizar a violencia del Estado dos sous orixes, das súas familias, das súas comunidades humanas. Porque sólo asina podemos entender el ausencia total d'empatía por parte d'un paisano (debaxo dos uniformes, anque nun sempre se note, hai personas) que ye pega a dúas nenas de ¿trece, quince, deciséis anos? Por cortar úa caye pra pidir calefacción na escola.

Dende a esquerda sempre tuvimos animadversión hacia a Policía, y en especial a os antidisturbios (y á vista dos feitos é máis que comprensible ese sentimento de rechazo), y en consecuencia nunca nos fixemos eco das demandas y as necesidades d'estos trabayadores, condo a dereta sí se fexo eco (y asina estos trabayadores deretízanse que mete medo), y eso é daqué que temos que cambiar, temos que fer un esforzo por asumir as demandas que señan asumibles d'este colectivo, y apartallos dos enganos da dereta.

Non, nun tou xustificando a os matóis de patio d'escola (nunca miyor dito, neste caso) que visten d'uniforme, nin tou relativizando a violencia policial. Defendo el dereto á autodefensa (como fixen neste artículo d'agosto), y sosteño qu'a llei nun é un carril ideolóxico, dende el momento qu'as lleis responden a os intereses da clase dominante.

Condo ún ve imaxes como éstas, ún nun pode deixar d'apreciar qu'el señor que garra carrerilla pra emburriar a dúas nenas d'úa forma tan vil será probablemente padre de dalgúa nena da mesma edá, sentirá probablemente un profundo amor por úa muyer, acordaráse dacondo da súa infancia, daraye un chucho nel papo a súa mai, y querrá ser aquél home qu'el sou pai ye enseñóu que tía que ser. Y non, nun soi a entendello. Nun soi a entender un acto tan miserable. Nun soi a entender qu'un paisano feito y dereto se poda referir ás dúas nenas que choran abrazadas como el enemigo [ver vídeo]. Sen llugar a dudas, a os compañeiros del Luis Vives arroubáronyes a calefacción y a inocencia, peró a ese probe home, daquén ye arroubóu daqué inda máis valioso, a concencia.

Sólo me queda fer meu el canto de Violeta Parra,

«¡Que vivan los estudiantes,
jardín de las alegrías!
Son aves que no se asustan
de animal ni policías,
y no les asustan las balas
ni el ladrar de la jauría.»

( http://www.youtube.com/watch?v=__ck2SqKcqQ&feature=related )

Gracias, «pajarillos libertarios» por esta llección de dignidá.