Por un prato de llentellas.
Por un triste prato de llentellas
vendiche,
oh, Esaú,
a túa primoxenitura.
Vendicha e comiche
as putas llentellas.
Agora calla a boca
e non choramiquees.
Non reclames agora
a bendición del pai,
el respecto dos fillos,
a consideración da xente de tou
nin a vida dun ánxel
que non vai vir.
Quédache
agora
a soledá del silencio,
el silencio da soledá,
e a compaña dúas ovellas
que túas non son.
A lo menos,
as llentellas tían chourizo
e cebolla.
Monte Naranco dende La Cadellada.
