quinta-feira, 11 de outubro de 2018

Rúas desta guerra.

As rúas son un campo de batalla.
Calzadas anchas
beirarrúas estretas
e carriles bici que levan a naiundes.

As rúas son un campo de batalla.
Xente opaca
xente trafulleira
choreiras de cocodrilo.

E aí estás tu,
reconfortando en silencio
todas as hostias que dá eso que chaman
humanidá.


As rúas son un campo de batalla.
Un campo de batalla hostil,
unde naide é quen diz ser,
onde non hai verdá algúa. 

E aí estás tu, 
axudándome a caminar na escuridá. 

Quiciabes os silencios
señan el única verdá,
el único real.

Putas rúas, que estoupan baxo os pés nosos. Puta xente, putos lanzachamas sen gas.


quarta-feira, 10 de outubro de 2018

Semadores de odio.

Vai un ano el poblo de Cataluña inentaba votar. Lo que a vista del nacionalismo español era un golpe de Estado (desconocendo que quer dicir el expresión golpe de Estado, que para chamárselle asina necesariamente ha de ser un levantamento armado), a ruptura de España e da democracia (que como todo el mundo sabe é incompatible coel voto).

Non vou estenderme aquí a falar del que foi el 1 de Outubre del ano pasado, porque xa lo fixen nel sou momento. É, sen dúvida algúa, un suceso que marcou a Historia deste Reino. De feito, como tal efeméride, ten a súa celebración. Porque todo el mundo sabe que en tódo-los atentados contra a Lei homenaxéase aos policías que intervein anualmente... Úa mostra máis del carácter político das intervenciois policiales que se fixeron vai un ano.

Despois chegaron as reivindicaciois de Jusapol. Úa asociación de policías nacionales e guardias civiles con tintes sindicales (apesar de que os guardias civiles, en tanto que militares, non se poden sindicar). Pouco podemos dicir de Jusapol, máis aló de que é úa organización vinculada al partido de extrema dereta Vox. E pouco podemos dicir da reivindicación de equiparación salarial da Guardia Civil e a Policía Nacional colos Mossos d'Esquadra e a Ertzantza, en tanto que a Guardia Civil e a Policía Nacional non tein nin os mesmos salarios nin as mesmas condiciois (cumpre recordar que a Policía Nacional é un corpo policial e a Guardia Civil úa institución armada, non son policías, son militares, razón pola que acceden a Casas-Cuartel). Tampouco os mossos d'esquadra e os ertzainas comparten condiciois nin salarios, como non tein que compartirlos os policías del conceyo de Cuaña e de Navia. Como tampouco comparten condiciois nin con us nin con outros a Policía Foral ou a Policía Autonómica Canaria, nin a Policía Portuaria, nin os Guardas Forestales... Cimpremente, el traballador dúa empresa ou dúa Administración pode non compartir condiciois concretas con traballadores equivalentes doutras empresas ou Administraciois. Insistindo, ademais, en que a Guardia Civil, como institución armada, non ten el sou equivalente en instituciois policiales (como a Policía Nacional, os Mossos d'Esquadra, a Ertzantza, a Policía Foral Navarra e a Policía Autonómica Canaria).

Pero non nos desviemos, este debate non é sobre a cuestión policial (tamén sobre eso discurremos nel Paporrubio). Dicíamos que a organización de caracter sindical de policías e guardias civiles Jusapol, vinculada al partido de extrema dereta Vox, fixeron úa concentración pola chamada equiparación salarial. Úa reivindicación salarial hacia el Ministerio del Interior que, obviamente, féxose na cidade na que se sitúa el Ministerio, na capital de España, Barcelona. E núa data cercana al 1 de Outubre. Colquera diría que estaban buscando bronca, ou que esteamos ante úa manifestación "inoportuna, ambigua y populista". Non son adxectivos postos por min, por ningún odiador da Policía ou un indepe odia España, senón polos sindicatos policiales SUP, CEP, UFP e SPP, tamén a AUGC (asociación de guardias civiles) montrou a súa preocupación polas acciois de Jusapol.

Pero, a pesar de todo; a pesar de ser úa asociación pero non un sindicato, apesar de ter aos sindicatos policiales e al AUGC en contra, parece que esta organización vinculada a Vox cobra forza e voz, a pesar de ferlle escraches al partido nel Goberno (insisto nel carácter militar da Guardia Civil).

Pero temos que dicir que non están solos. Que hai un movemento civil de extrema dereta, en pleno conflicto, aparecen colgados en Valencia monecos con esteladas. Mui en sintonía coel a por ellos de vai un ano.

Ninots esteladas
A que estamos esperando? a que esta
imaxe seña úa realidade?

Imaxinemos, por un segundo, que el imaxe fora al revés. Sería apoloxía del terrorismo, delito de odio...

E esto condo os partidos da extrema dereta collen forza e a dereta tradicional vira á extrema dereta. Namais como un viraxe á extrema dereta podemos entender a campaña contra a normalización lingüística del PP asturiano, que mesmo el periódico fundado por Falange califica de "combativo". E é que, non nos enganemos, esto é un combate.

Estamos centrándonos a falar del problema español (por que aceptar el termo problema catalán? ¿Acaso non é a concepción nacional de España el que está supoendo un problema?), pero avanzan, al tempo, os discursos xenófobos máis agresivos. En toda Europa, tamén nel Reino de España. Non vai tanto un humorista de medio pelo sirvía de altavoz aos discursos xenófobos que podería firmar Salvini (e os medios de comunicación danlle hasta apoio, como el mesmo medio que enlazo).

E a esquerda témoslo que ter ben claro, el fascismo está aí. Medra. Pero non medra en abstracto, medra nos nosos barrios, nos nosos centros de traballo, de estudio, nos bares, nas rúas, na cola del supermercado e nas filas ás portas das escolas ("que se vayan a su país", sintín el outro día a us pais e úas mais á porta da escola). Está entre os nosos amigos, familiares, compañeiros... Mesmo entre compañeiros de militancia supostamente de esquerdas...

Os semadores de odio están aquí.

domingo, 20 de maio de 2018

Non morreredes?

Na rúa
dous cais lládranse el sou odio.
Parecera que van matarse,
se non fora porque todos sabemos
que non van ferse nada.

Son como os paisanos,
que por ter el rabo entre as patas,
tamén lladran como se non fora teatro.

Na rúa
algún fato lle dá caña al coche.
Sería boa pena que se matase contra
                                             [úa farola
e la rompera.
Non lle ten a culpa
a farola.

Eu fumo na mía shisha
buscando en min
a paz que fóra non hai.
Fóra
é todo hostil,
un mundo en guerra.

Contra que lluita toda esa xente?
Contra sí mesmos.
Ódianse.
É normal.
Eu
tamén los odio.

A lo menos eu sei por qué los odio.

E,
ás veces,
daquén
chámame pol teléfono
para contarme merdas
que nada me importan.

Non callaredes?
Teño meus problemas.
Problemas serios.
E é que,
ás veces,
el carbón da shisha non tira,
ou quedo sen tabaco,
ou non prende el chisqueiro.

Pergunteivos eu as vosas miserias?
Non vos importa,
porque os vosos ollos miran namais
                                        [para adentro.
Normal que esteades anoxados,
eu tamén lo estaría
de estar mirando
merda
todo el puto día.

Aí fóra hai un mundo
en guerra.
E dame igual.
Tírame da miruca.
Quen sodes?
Por que habería de importarme?

E,
na cama,
espérame a mía amiga
que me reconforta
coel sou silencio,
cos sous didos que falan,
cos sous ollos que brillan.

Reconfórtame
deste mundo-merda
que é tan hostil.

Hoi teño tabaco
e a mía amiga espérame na cama.
Déstesme ben pol cul,
pero esta batalla,
esta guerra,
gánola eu.

Durmide vós,
xente-piollo
coas vosas miserias
golpiándonos nas cacholas
de cocho
que ferven
veneno.

Deixádevos morrer
nas vosas vidas-morte.
E,
por úa vez,
deixade de dar pol cul.

domingo, 29 de outubro de 2017

Berrar nel monte.

E que esperades de min?
Estranxeiro na mía terra.
Escondendo linguas
                                     didos
                                                soños
como as mancaduras del leproso
que tapa el terrible secreto que lo condena.

Que esperades de min?
Morto del medo dos covardes
condo pasades ondiando bandeiras,
rompendo cristales,
levando xudeos
aló ben lonxe.
A aquelos países estraños
onde a terra non pesa embaxo dos pes,
onde a terra pesa enriba das cabezas.

Afuxo dos vosos ollos,
non vaia ser que sepades os meus secretos
e me acusedes coel dido.

Bruxa!
Bruxa!
Bruxa!

Que esperades de min?
Orfo de patria.
Orfo de futuro.
Orfo de vosoutros,
meus verdugos vecíos.

Que esperades?,
decídeme.
Que esperades?
Senón que me erga en rebeldía
berrando.
Berrando nel monte,
si,
pero berrando.

Mala soledade sufriría
se tamén eu mesmo me abandonara.

terça-feira, 24 de outubro de 2017

El "problema" catalán (en resposta a David Piñeiro).

Sr. David Piñeiro:

Non me gusta fer esto. Non me gusta escribir "cartas en respostas a", pero creo que é preciso ás veces, poer mouro sobre branco as cousas. Leo na páxina de Facebook de La Voz del Occidente un artigo sou titulado El problema catalán, e, como dirían os de Alguna pregunta més, "de moment, esto va molt malament". Pero empezo a ler. "¿Son los catalanes un pueblo superior con más derechos que el resto de los mortales de España?". Talmente parece que hai us que son os mortales de España e outros os mortales de Tanganica, con úa condición mortal distinta, porque os non nacionalistas tein úa referencia terriotorial perfectamente acotada que, oi, coincide coa del Reino de España, incruíndo prazas coloniales en África.

Ben, pois podemos dicir que os cataláis non sólo non son un poblo superior, senón que el catalanismo non avoga precisamente por definirse por úa hipotética superioridade. El que si son os cataláis (como lo somos os asturianos) é un poblo. Nin superior nin inferior, senón distinto. É úa constante del non nacionalismo español aludir a discursos de superioridade ou mesmo raciales que non sentimos nos discursos catalanistas. Máis al contrario, e el non nacionalismo español el primeiro en resaltar, como un aspecto negativo, a condición de txarnegos (ou charnegos, como escribe el non nacionalismo español) de líderes republicanos como Gabriel Rufián, por caso. Elo é, son os non nacionalistas españolesos que avezan a catalogar como non catalais aos que non teñan rancio abolengo.

Afirma, ademáis, que "se les ha dado el derecho a imponer una lengua cooficial", esqueicendo que tamén nos países del Estado con lingua oficial el castelán é úa lingua oficial, e é imposta. Esqueicendo que a imposición del castelán nel Reino é el única imposición dúa lingua fóra del sou ámbeto territorial. Ten muita coña que en Asturias, que nunca se esmoleceu porque NOS IMPOIN EL CASTELÁN en detrimento das nosas linguas, se esmoleza por úa suposta imposición del catalán en Cataluña. E é que, onde imos parar? Falando catalán en Cataluña, que barbaridade! Que digan esto en Asturias, onde nin el galego nin el asturiano están debidamente escolarizados, onde non é posible vivir en outra lingua que non seña la de Castela, é un insulto á intelixencia. Evidentemente, señor Piñeiro (ou debera castelanizar "Piñero" en honor a lingua patria?), se daquén quer traballar nel administración pública en Cataluña, é razonable que teña que saber catalán. Del mesmo xeito que se daquén quer opositar en Asturias debera saber asturiano e/ou galego. Por que? Porque eu, como ciudadano, teño dereto a que me atendan na mía lingua, a non ser ciudadano de segunda. Porque mal que lle pese (polo que leo nos comentarios) en Asturias non se falan falas dispares, fálanse dúas lingas, a lingua galega (non, en Bual non se fala asturiano) e a lingua asturiana (que non é máis distinta de Cangues a Uviéu de lo que poda selo a lingua castelana de Burgos a Logroño). Máis alá de eso, vostede si ten el dereto a falar castelán en todo el Reino, mesmo nos países onde esa lingua non 
é a propia, non como eu, que non teño dereto a falar galego de Asturias na mía propia terra. Pero deberá vostede entender a diferencia sustancial entre el sou dereto como ciudadano del deber del funcionario. Como ciudadano, vostede pode escoller, como funcionario, non. Del mesmo xeito que se eu oposito para un posto nel que se require úa titulación específica, non me podo queixar se non teño a titulación específica que se me require. Aparte de que el que vostede afirma, é falaz, al menos al que se refire al País Basco, onde en muitísimos postos non se require el basco.

Grande a súa preocupación pol "bable de laboratorio". Quixera eu saber se el sou castelán é "de laboratorio" ou se a súa vola de Burgos falaba nese castelán que vostede esrcribe... Señor Piñeiro, lamento dicirlle que el castelán que vostede gasta non lo vai sintir en ningún lugar de Castela, nin del mundo (non sendo previo paso pola escola). Respecto aos sous profundos desconocementos de filoloxía, non vou dicir nada que non dixera xa. 

Pero, el alarde non nacionalista español vai máis aló. Vostede non sólo ataca a diversidade lingüística e el dereto en igualdade ás linguas de España. Vostede, ademáis, fai algo insólito na esquerda española, desfaise en vivas á Guardia Civil e a Policía nacional, pidindo úa fusión nun mesmo corpo (non sabemos se civil ou militar), al tempo que non dedica nin úa letra a represión sufrida en Cataluña por defender as urnas, e é que para vostede hai que "dejar de hacer politiqueo  con lo realmente importante e inamovible, como es la integridad nacional, las pensiones , los derechos laborales o la libertad de expresión, por poner cuatro ejemplos". Bon, vexo que lle dá máis importancia a unidade nacional que a liberdade de espresión, visto que el sou posicionamento é col Goberno de España. E, qué cousas, ser independentista non é de esquerdas, pero alinearse con un Goberno de raigaños franquistas que quer acabar manu militari con colquera disidencia, el primeiro Goberno del Reino de España que ve al sou presidente nun banco de acusados, eso, é a esencia da esquerda. Ese transversalismo que de repente se contaxa de non ser nin de deretas nin de esquerdas, senón que se é un defensor de Rajoy por España e para España é a quinta esencia del republicanismo español.

Núa cousa estamos de acordo. A unidade nacional non é de esquerdas nin de deretas. Non é nin de esquerdas nin de deretas el independentismo (que, como el unionismo, pode ser tanto de deretas como de esquerdas), el que si é de esquerdas é defender el dereto a decidir, é defender a vontade dos poblos, porriba de caducas ideas nacionalistas (perdón, non nacionalistas españolas) decimonónicas coas que se xustifica colquer atropello contra a dignidade humana en nome da unidade da patria. Porque el que si é de deretas é el esencialismo. Ese "sempre foron e sempre serán españoles" é de deretas. Non, señor Piñeiro, dende a esquerda todo é discutible, as realidades nacionales son discutibles. España, Asturias, Cataluña, son discutibles, porque non, nin foron nin tein por que ser sempre. As naciois, señor, contruinse e morren. Algúas, como España, pasan toda a súa esistencia intentando construirse en vano, fracasando como proxecto aglutinador de vontades populares (eso é úa nación para os que non somos esencialistas) e reafirmándose namáis que pola forza. Pola forza policiaco-militar (seguimos sen saber se a unidade entre a Guarcia Civil e a Policía Nacional debe de ser militar ou civil), como se amosou el 1 de Outubre, con policías comportándose como paramilitares contra as urnas. Úa forza que se impoin vía xudicial, como el encarcelamento de persoas por defender úas posturas políticas (mencionei xa que el presidente al que vostede apoia estuvo nun banco de acusados por corrupción, pero non vai pisar cárcele nunca?). Úa forza que se impoin por vía político-xudicial, col 155. Úa forza que acabará impoéndose porriba das persoas, con sangre, quiciabes, porque, como diría el sou aplaudido Albert Ribera, impórtanos España, non as persoas. Porque enténdese que eso si debe ser de esquerdas, ou patriótico... Porque algús queremos construir un país (que nin é eterno nin indiscutible, cousas que temos os nacionalistas) para as persoas. Ah, claro, vostedes tamén... porque según a lóxica non nacionalista española, os que discutimos España non defendemos as pensiois, os salarios, os deretos laborales, as liberdades civiles... Os que calan ante as violaciois máis elementales de deretos civiles e políticos en Cataluña al tempo que aplauden (dende a esquerda, claro) a Albert Ribera, vostedes, son a flor e nata da esquerda de esta España que funde os sous raigaños en Atapuerca.

El problema non é catalán. El problema non é de Cataluña. El problema é del que entre ser español e ser mínimamente demócrata (xa non vou dicir de esquerdas), antepon ser español.


E ter que ler tales despropósitos nun periódico que presumía de ser a referencia da esquerda nel Occidente, é para mexar e non echar gota.

Reciba un saludo republicano e internacionalista.






Foto de Moisés Cima Fernández.

quarta-feira, 18 de outubro de 2017

De costo e tortellas.

Cheira a costo nas esquinas,
nos alentos clandestinos
embaxo das puchas rapeiras.
N
Y
La Corredoria.

Cheira a costo.
Cheira,
tamén,
a tortella
nas casas nas que esperan
as mais
polos fillos.
Fillos da terra.
Fillos del asfalto.
Carne de cañón.
Carne del Ikea.
Carne del cabalo.

Cheira a tortella
                            a leite
                                      a cuito.
Estou na casa.

Esta xente
de puchas estrañas
e rabia
            odio
                    medo
na mirada
é
a mía xente.
Mía patria.

segunda-feira, 7 de agosto de 2017

Soños pequenos.

Noite noiteira
con volo de andolía,
andolía pequena
como.úa vella-ceando
das que entraban nun tarro
para alumar os soños dos nenos
e acababan morrendo
como morren os paisanos.

Noite noiteira
de soños
               de sonos
de ollos abertos
por non ver el que hai dentro
                                           das coradas.

Noite noiteira,
noite de soños,
os grandes
                   xigantes
                                  babilónicos
de orlas
              corbatas
                             mercedes
e un rólex.

Noite noiteira,
noite de soños,
os pequenos
                      diminutos
                                       fraguelróticos
de chuchos
                    abrazos
                                  caricias
e ollos pechados.

E penso,
en que pensan os xigantes da que se deitan?
Ben sei que os enanos temos
noites de estrelas
e grilos cantando.