domingo, 29 de outubro de 2017

Berrar nel monte.

E que esperades de min?
Estranxeiro na mía terra.
Escondendo linguas
                                     didos
                                                soños
como as mancaduras del leproso
que tapa el terrible secreto que lo condena.

Que esperades de min?
Morto del medo dos covardes
condo pasades ondiando bandeiras,
rompendo cristales,
levando xudeos
aló ben lonxe.
A aquelos países estraños
onde a terra non pesa embaxo dos pes,
onde a terra pesa enriba das cabezas.

Afuxo dos vosos ollos,
non vaia ser que sepades os meus secretos
e me acusedes coel dido.

Bruxa!
Bruxa!
Bruxa!

Que esperades de min?
Orfo de patria.
Orfo de futuro.
Orfo de vosoutros,
meus verdugos vecíos.

Que esperades?,
decídeme.
Que esperades?
Senón que me erga en rebeldía
berrando.
Berrando nel monte,
si,
pero berrando.

Mala soledade sufriría
se tamén eu mesmo me abandonara.

terça-feira, 24 de outubro de 2017

El "problema" catalán (en resposta a David Piñeiro).

Sr. David Piñeiro:

Non me gusta fer esto. Non me gusta escribir "cartas en respostas a", pero creo que é preciso ás veces, poer mouro sobre branco as cousas. Leo na páxina de Facebook de La Voz del Occidente un artigo sou titulado El problema catalán, e, como dirían os de Alguna pregunta més, "de moment, esto va molt malament". Pero empezo a ler. "¿Son los catalanes un pueblo superior con más derechos que el resto de los mortales de España?". Talmente parece que hai us que son os mortales de España e outros os mortales de Tanganica, con úa condición mortal distinta, porque os non nacionalistas tein úa referencia terriotorial perfectamente acotada que, oi, coincide coa del Reino de España, incruíndo prazas coloniales en África.

Ben, pois podemos dicir que os cataláis non sólo non son un poblo superior, senón que el catalanismo non avoga precisamente por definirse por úa hipotética superioridade. El que si son os cataláis (como lo somos os asturianos) é un poblo. Nin superior nin inferior, senón distinto. É úa constante del non nacionalismo español aludir a discursos de superioridade ou mesmo raciales que non sentimos nos discursos catalanistas. Máis al contrario, e el non nacionalismo español el primeiro en resaltar, como un aspecto negativo, a condición de txarnegos (ou charnegos, como escribe el non nacionalismo español) de líderes republicanos como Gabriel Rufián, por caso. Elo é, son os non nacionalistas españolesos que avezan a catalogar como non catalais aos que non teñan rancio abolengo.

Afirma, ademáis, que "se les ha dado el derecho a imponer una lengua cooficial", esqueicendo que tamén nos países del Estado con lingua oficial el castelán é úa lingua oficial, e é imposta. Esqueicendo que a imposición del castelán nel Reino é el única imposición dúa lingua fóra del sou ámbeto territorial. Ten muita coña que en Asturias, que nunca se esmoleceu porque NOS IMPOIN EL CASTELÁN en detrimento das nosas linguas, se esmoleza por úa suposta imposición del catalán en Cataluña. E é que, onde imos parar? Falando catalán en Cataluña, que barbaridade! Que digan esto en Asturias, onde nin el galego nin el asturiano están debidamente escolarizados, onde non é posible vivir en outra lingua que non seña la de Castela, é un insulto á intelixencia. Evidentemente, señor Piñeiro (ou debera castelanizar "Piñero" en honor a lingua patria?), se daquén quer traballar nel administración pública en Cataluña, é razonable que teña que saber catalán. Del mesmo xeito que se daquén quer opositar en Asturias debera saber asturiano e/ou galego. Por que? Porque eu, como ciudadano, teño dereto a que me atendan na mía lingua, a non ser ciudadano de segunda. Porque mal que lle pese (polo que leo nos comentarios) en Asturias non se falan falas dispares, fálanse dúas lingas, a lingua galega (non, en Bual non se fala asturiano) e a lingua asturiana (que non é máis distinta de Cangues a Uviéu de lo que poda selo a lingua castelana de Burgos a Logroño). Máis alá de eso, vostede si ten el dereto a falar castelán en todo el Reino, mesmo nos países onde esa lingua non 
é a propia, non como eu, que non teño dereto a falar galego de Asturias na mía propia terra. Pero deberá vostede entender a diferencia sustancial entre el sou dereto como ciudadano del deber del funcionario. Como ciudadano, vostede pode escoller, como funcionario, non. Del mesmo xeito que se eu oposito para un posto nel que se require úa titulación específica, non me podo queixar se non teño a titulación específica que se me require. Aparte de que el que vostede afirma, é falaz, al menos al que se refire al País Basco, onde en muitísimos postos non se require el basco.

Grande a súa preocupación pol "bable de laboratorio". Quixera eu saber se el sou castelán é "de laboratorio" ou se a súa vola de Burgos falaba nese castelán que vostede esrcribe... Señor Piñeiro, lamento dicirlle que el castelán que vostede gasta non lo vai sintir en ningún lugar de Castela, nin del mundo (non sendo previo paso pola escola). Respecto aos sous profundos desconocementos de filoloxía, non vou dicir nada que non dixera xa. 

Pero, el alarde non nacionalista español vai máis aló. Vostede non sólo ataca a diversidade lingüística e el dereto en igualdade ás linguas de España. Vostede, ademáis, fai algo insólito na esquerda española, desfaise en vivas á Guardia Civil e a Policía nacional, pidindo úa fusión nun mesmo corpo (non sabemos se civil ou militar), al tempo que non dedica nin úa letra a represión sufrida en Cataluña por defender as urnas, e é que para vostede hai que "dejar de hacer politiqueo  con lo realmente importante e inamovible, como es la integridad nacional, las pensiones , los derechos laborales o la libertad de expresión, por poner cuatro ejemplos". Bon, vexo que lle dá máis importancia a unidade nacional que a liberdade de espresión, visto que el sou posicionamento é col Goberno de España. E, qué cousas, ser independentista non é de esquerdas, pero alinearse con un Goberno de raigaños franquistas que quer acabar manu militari con colquera disidencia, el primeiro Goberno del Reino de España que ve al sou presidente nun banco de acusados, eso, é a esencia da esquerda. Ese transversalismo que de repente se contaxa de non ser nin de deretas nin de esquerdas, senón que se é un defensor de Rajoy por España e para España é a quinta esencia del republicanismo español.

Núa cousa estamos de acordo. A unidade nacional non é de esquerdas nin de deretas. Non é nin de esquerdas nin de deretas el independentismo (que, como el unionismo, pode ser tanto de deretas como de esquerdas), el que si é de esquerdas é defender el dereto a decidir, é defender a vontade dos poblos, porriba de caducas ideas nacionalistas (perdón, non nacionalistas españolas) decimonónicas coas que se xustifica colquer atropello contra a dignidade humana en nome da unidade da patria. Porque el que si é de deretas é el esencialismo. Ese "sempre foron e sempre serán españoles" é de deretas. Non, señor Piñeiro, dende a esquerda todo é discutible, as realidades nacionales son discutibles. España, Asturias, Cataluña, son discutibles, porque non, nin foron nin tein por que ser sempre. As naciois, señor, contruinse e morren. Algúas, como España, pasan toda a súa esistencia intentando construirse en vano, fracasando como proxecto aglutinador de vontades populares (eso é úa nación para os que non somos esencialistas) e reafirmándose namáis que pola forza. Pola forza policiaco-militar (seguimos sen saber se a unidade entre a Guarcia Civil e a Policía Nacional debe de ser militar ou civil), como se amosou el 1 de Outubre, con policías comportándose como paramilitares contra as urnas. Úa forza que se impoin vía xudicial, como el encarcelamento de persoas por defender úas posturas políticas (mencionei xa que el presidente al que vostede apoia estuvo nun banco de acusados por corrupción, pero non vai pisar cárcele nunca?). Úa forza que se impoin por vía político-xudicial, col 155. Úa forza que acabará impoéndose porriba das persoas, con sangre, quiciabes, porque, como diría el sou aplaudido Albert Ribera, impórtanos España, non as persoas. Porque enténdese que eso si debe ser de esquerdas, ou patriótico... Porque algús queremos construir un país (que nin é eterno nin indiscutible, cousas que temos os nacionalistas) para as persoas. Ah, claro, vostedes tamén... porque según a lóxica non nacionalista española, os que discutimos España non defendemos as pensiois, os salarios, os deretos laborales, as liberdades civiles... Os que calan ante as violaciois máis elementales de deretos civiles e políticos en Cataluña al tempo que aplauden (dende a esquerda, claro) a Albert Ribera, vostedes, son a flor e nata da esquerda de esta España que funde os sous raigaños en Atapuerca.

El problema non é catalán. El problema non é de Cataluña. El problema é del que entre ser español e ser mínimamente demócrata (xa non vou dicir de esquerdas), antepon ser español.


E ter que ler tales despropósitos nun periódico que presumía de ser a referencia da esquerda nel Occidente, é para mexar e non echar gota.

Reciba un saludo republicano e internacionalista.






Foto de Moisés Cima Fernández.

quarta-feira, 18 de outubro de 2017

De costo e tortellas.

Cheira a costo nas esquinas,
nos alentos clandestinos
embaxo das puchas rapeiras.
N
Y
La Corredoria.

Cheira a costo.
Cheira,
tamén,
a tortella
nas casas nas que esperan
as mais
polos fillos.
Fillos da terra.
Fillos del asfalto.
Carne de cañón.
Carne del Ikea.
Carne del cabalo.

Cheira a tortella
                            a leite
                                      a cuito.
Estou na casa.

Esta xente
de puchas estrañas
e rabia
            odio
                    medo
na mirada
é
a mía xente.
Mía patria.

segunda-feira, 7 de agosto de 2017

Soños pequenos.

Noite noiteira
con volo de andolía,
andolía pequena
como.úa vella-ceando
das que entraban nun tarro
para alumar os soños dos nenos
e acababan morrendo
como morren os paisanos.

Noite noiteira
de soños
               de sonos
de ollos abertos
por non ver el que hai dentro
                                           das coradas.

Noite noiteira,
noite de soños,
os grandes
                   xigantes
                                  babilónicos
de orlas
              corbatas
                             mercedes
e un rólex.

Noite noiteira,
noite de soños,
os pequenos
                      diminutos
                                       fraguelróticos
de chuchos
                    abrazos
                                  caricias
e ollos pechados.

E penso,
en que pensan os xigantes da que se deitan?
Ben sei que os enanos temos
noites de estrelas
e grilos cantando.

quinta-feira, 20 de julho de 2017

As cinzas de Babilonia.

Condo caera Babilonia
eu estaba alí.
Estaba alí
condo arderon as torres de ouro,
os palacios,
os reis.
Estaba alí,
condo ardeu Babilonia.
Caeume a cinza enriba.
Queimoume.

segunda-feira, 10 de julho de 2017

Socios para La Llegra.

Dende que La Llegra se constituíu na Madreña, primeiro, e na rúa del Postigu, despois, participei en maior ou menor midida (dependendo da situación persoal, dos ánimos ou desánimos...) neste proxecto que pode ter cousas amillorables (como colquera proxecto), pero que tamén é un proxecto que pode aportar abondo al asturianismo anguano.

Non hai ningún proxecto político que seña el único, a panacea, el salvador... Mais non hai tampouco ningún proxecto que sobre, que non aporte, que non sirva. Al menos, se lo hai, ese proxecto non é La Llegra. Ben de veces lamento que a militancia nel Eo-Navia estea baxo mínimos, mas penso e espero que pouco a pouco pódamos construir un espacio asturianista nel Eo-Navia e un espacio eonavieguista nel asturianismo, para establecer un disturso nacional firme que, entre outras cousas, asuma que el galego é úa lingua nacional de Asturias.

Pero non sólo na visión dun eonaviego eonavieguista, asturianista... senón na visión dun asturiano, é primordial que un espazo como La Llegra poda consolidarse na capital de Asturias e que podan xurdir máis noutros territorios. É primordial que pódamos atopar espazos de encontro, de traballo... 

Por eso La Llegra fae úa chamada para atopar socios, que eu faigo mía (con esta traducción). 

Ánimo e luita!




Campaña de Socios.

La Llegra, espacio da esquerda soberanista asturiana, naceu vai máis de tres anos como colectivo e dende hai máis de dous e medio desenvolve a súa actividade na rúa El Postigu Baxu de Uviéu. Para facelo non emprea ningún tipo de financiación pública, sinón que aposta pola autoxentión que se desenvolve a través da distribución de materiales, rifas solidarias, etc.



Todos os debates, presentacióis, proxecciois, campañas, a biblioteca, a cesión como espacio de reunión e traballo para distintas organizaciois... foron posibles grazas a vós. Máis de 140 persoas que apoiastes el crowfunding del entamo e que participastes aportando ideas, cedendo materiales ou, xinxelamente, pasando a tomar daqué.



Pero todo esto non dá abondo como para ter un pouco de seguridade económica, colo que colquera imprevisto faise un problema. Agora, para poder manter el local aberto e siguir coa actividade, pedímosvos ás que vos sintades parte del proxecto -e podades aportar daqué- que vos faigades socias.



As aportaciois van ser flexibles (5, 10€... al mes) e fáciles de fer. Deste xeito non queremos namais consilidar el espacio, senón tamén ter a posibilidade de apoiar a outras organizaciois da nosa redolada condo lo necesiten (campañes, represión, etc.). Tamén animámosvos a pasar polos concellos abertos e participar nos distintos eventos del espacio. El mellor xeito de fer que La Llegra siga esistindo é darlle vida!



Se ques ser úa das 35 (ou máis!) persoas que necesitamos para siguir con este proxecto, escrívenos a espaciulallegra@gmail.com ou por privado na páxina de Facebook para que deamos toda a información que necesitas.

Si quies ser una de les 35 (o más!) persones que necesitamos pa siguir con esti proyectu, escríbinos a espaciulallegra@gmail.com o per priváu nesta páxina de Facebook pa que te deamos tola información que necesites.


Grazas por anticipado a todas as que siguides e apoiades a nosa actividade. La Llegra é úa iniciativa del soberanismo asturiano para todas as que quiran disfrutala. Síntete parte!



quinta-feira, 22 de junho de 2017

Nel tren.

Todos os nenois estridentes suben en Pravia.
Todos baxan en Grau.
Ás veces,
onde seña,
suben pelegríos de acentos raros,
como el da maestra de música ucraniana
que sube en Nuviana
con un neno
con un gato.

Outras veces suben "asturianos"
de acebto neutro da tele ou
peor,
como hoi;
"jotiosea mira mi reloj de oro y mi banderita de España".
Nenois que son quen a rirse da xente que diz Xixón
ou dos paisanos con pucha,
ou das mulleres de mandil
gris
con florías rosas.

Queixanse davezo da FEVE,
elos
que non avezan a usala.
Será que esto en Madrid no pasa.

Nunca,
enxamais,
subíu naide de Al-Qaeda.
Debe darlles galbana.
Tanta coma min.