terça-feira, 4 de junho de 2019

Carta a un pai (II).


Como quixera eu

todas as miserias túas.
Morrer con vida
e non vivir morrendo.

Teño hoi na mesa, 
a máis probe de tódaslas mesas,
un pouco de queixo
e pan de antointe.

Teño hoi as miserias túas
e a cachola fervente
interrogándome cadaldía
qué neno
              qué nena
estou botando al mundo.

Interrogándome cadaldía
qué mundo estou semando
prá nena
            pral neno.

E teño hoi
un corpo tibio
esperándome espido nas noites
nas que,
canso del mundo,
retorno pra repousar os ollos,
el corpo,
el espíritu.
Núa cama na que podo,
como a gata que se fai paxarella
ferme e referme
e renacer feito un home
novo.

Quiciabes todos os homes señan
un home novo
al erguerse cada mañá.

Teño hoi,
xahora,
todo el que podía ter,
e non boto en falta
nada.

E,
al fin,
hoi soi el home máis rico de tódolos homes
na mesa máis probe de tódalas mesas,
con un pouco de queixo
e pan de antointe.

E,
al fin,
podo pechar os ollos,
rir ás gargalladas
e descansar.

E,
al fin,
esto,
esto
era a felicidá.

domingo, 19 de maio de 2019

Espazos.

Os espazos políticos, culturales e económicos nos que un país se desenvolve son fundamentales para, por úa banda, a relación coel resto de países del mundo e, por outra banda, para el súa composición, para el discurso que el país elabora sobre sí mesmo, tanto cara afora, aos demais países, como cara adentro, al propio país.

Gran parte da concencia nacional depende desto, por esa razón é para os franceses tan importante a Francofonía, para os españoles a Hispanidade ou para os Portugueses a lusofonía. Pero tamén  para os arxentinos ou os mexicanos (el país con máis hispanofalantes del mundo) é importante a Hispanidade ou para os angolanos e mozambicanos é importante a Lusofonía e para os quebequeses e os senegaleses a Francofonía. E nestos últimos casos, a Francofonía é importante para os quebequeses para formar parte dun espazo internacional sen ter que pasar por Ottawa, pero para os senegaleses supón por un lado el resgo de siguir ligados a úa relación colonial con Francia, nun país onde el única lingua nacional é el francés (el mesmo podemos dicir de Angola e Mozambique respecto a Portugal), pero al tempo supón que nun país onde el woloff aspira a convertirse en lingua nacional e este grupo étnico é el mayoritario y máis prestixiado, outros grupos étnicos/lingüísticos, pomo os poule, os mandinga ou os serere, podan manter úa relación nacional, non sempre harmoniosa, colos woloff.

Non sólo a cuestión lingüística é la que se toma en conta al hora de construir espazos internacionales, temos espacios culturales e/ou relixiosos, como a Liga Árabe, xeográficos/económicos, como a Unión Europea, a Unión Africana, a identidade panlatinoamericana... militares, como a OTAN, económico-financieiros, como a Eurozona, a Confederación Financieira Africana, Mercosur, ALBA...

En definitiva, os poblos del mundo, e os Estados (que nin sempre se corresponden colos poblos, nin sempre defenden os intereses dos poblos) relaciónanse entre sí de muitas e mui variadas formas.


Os poblos sen estado temos tamén marcos de relación. Asina, os poblos del Arco Atlántico temos el marco extraordinario que nos dá el celtismo. Apesar de que a Liga Celta confórmanla os países de lingua celta, Asturias e Galiza temos presencia nel marco celta, en puntos de encontro de indiscutible valor, como el festival intercéltico de An Orian e outros muitos, tendo nós festivales de relevancia internacional, como el de Avilés ou el de Tapia (en Asturias), ou el de Ortigueira (en Galiza).

Celticidade.

Nel marco cultural, apesar de que non falta quen quer ver nel celtismo desvaríos etnicistas, el celtismo supón dun gran interés para Asturias no que toca a identidade e al reconocemento nel mundo, xa que é un espazo internacional nel que nos presentamos como asturianos, non como españoles (como pode pasar coa Hispanidade), fémoslo sen pasar por Madrid e, ademais, nas nosas linguas (nel mundo folk asturiano, al contrario del que pode pasar nel escocés ou nel bretón, a producción cultural faise nas linguas propias del país), a través da cultura propia (embora haxa quen poda prantiar úa excesiva irlandesización da nosa música) e da identidade e simboloxía propia.



Imagen relacionada          Resultado de imagen de bandera bereber
Bandeiras celta e amazigh. Embora non haxa úa liga amaigh, existe
úa identidade amazigh internacional.

El espacio celta, ademais, podería servirnos, de coller un cariz máis aló de lo meramente cultural, para crear un mercado atlántico, un mercado cara as Isllas Británicas ou Bretaña. Esqueicimos que Asturias foi (primeiro de que a Coroa Española antepuese os intereses naranxeiros valencianos aos asturianos) un importante exportador de cítricos ás Isllas Británicas? Un espacio político, ademais, para establecer solidaridade nel marco europeo entre os nosos países.


Hispanidade e Lusofonía.

Asturias forma parte da Hispanidade a través de España e da lingua castellana, pero non é sólo a lingua a relación que temos coa Hispanidade. Úa cousa que para os que reivindicamos as linguas propias de Asturias pode doler reconocer é a relación que temos con boa parte del mundo a través del castellano, e non podemos pretender que non hai relación entre el castellano e que as nosas comunidades fora del país están fundamentalmente en América Latina. E, mui especialmente, as comunidades organizadas. Cuba, Arxentina, Venezuela... están chías de Centros Asturianos que representan a nosa diáspora. Sí, temos úa diáspora máis moderna en Suiza ou Alemaña e, inda máis moderna, nel Reino Unido, pero non é nin tan numerosa nin está igual de organizada.

Fendo política ficción, úa hipotética República Asturiana non debería salir da Hispanidade, aunque seña namais polas nosas históricas relaciois con América Latina.

E, embora a emigración asturiana e as relaciois de Asturias con Brasil non señan las que mantemos con Cuba ou Arxentina, a Lusofonía é un espazo que debemos defender. Debemos defendelo mui especialmente dende el Eo-Navia, xa que somos el Asturias lusófona, el Asturias que mellor espricaría por qué temos que formar parte da Lusofonía.

Aquí caben dúas interpretaciois. É el Eo-Navia, non Asturias, quen debe formar parte da Lusofonía. É Asturias quen ten que formar parte da Lusofonía. Eu entendo que Asturias toda ten que formar parte da Lusofonía. Primeiro, porque é coerente coel discurso de que Asturias ten dúas linguas nacionales, el galego e el asturiano. Non, non acepto el discurso de a oficialidade del asturiano e del galego-asturiano nel sou ámbeto territorial, esa lóxica que fae que el asturiano seña a lingua de Asturias e el galego-asturiano úa especie de lingua rexional. Pero ademais, entendendo que a nosa lingua é el galego-portugués, ábrensenos ás portas da Lusofonía, como se lles abriron aos galegos. E ábrensenos aos eonaviegos e al conxunto de Asturias. Porque, sen un Estado forte, en número importa. A lingua asturiano-leonesa (tamén León podería entrar na Lusofonía) ten un parentesco coa lingua galego-portuguesa indiscutible, un parentesco que vai máis aló de seren dúas linguas románicas da Penisula Ibérica. Se el galego e el castellano son linguas irmás, el galego e el asturiano son linguas xemelgas. Al final, se Guinea Ecuatorial entrou dentro da Lusofonía (coa xida da población lusófona), non vai poder entrar el Asturias asturianofalante?

Galiza, neste sentido, abriunos úa porta enorme, al ser el primeiro territorio que non é un Estado soberano en entrar na Comunidade dos Países de Lingua Portuguesa, permitindo que os galegos paricipen nun espacio internacional cultural, pero tamén político e socio-económico.

Bandeira CPLP.svg.png

Mui probablemente foi a través del reintegracionismo que el galeguismo dos anos 80 accedeu aos discursos anticoloniales angolanos e mozambicanos, paradóxicamente a través da lingua del colonizador portugués, un colonizador que, todo seña dito, non ten el peso que ten España na Hispanidade, xa que el contrapeso de Brasil (úa potencia emerxente de referencia en América Latina), desprazou a Portugal como mai e señora da lingua.

Iberismo e gallaecismo.

E se Galiza nos abre a todos os asturianos (galegofalantes e asturianofalantes) as portas da Lusofonía, como abriron as portas da celticidade, e como nós podemos abrirllas aos leoneses (galegofalantes e asturianofalantes), Uviéu pode abrir as portas del gallaecismo.

Os galegos levan a honra ser el destín del Camín de Santiago, sendo el Camín un caudal cultural que vertebrou Europa condo as nosas naciois collían forma. Foi Alfonso II quen, dende a Catedral de Uviéu, inagurou a pelegrinación a Santiago. As súas cidades están irmanadas (pouco se nota en Uviéu a diferencia de irmanamento con Santiago e con Tampa, condo para os uviedíos non poden significar lo mesmo a cidade estadounidense e a capital galega). As dúas cidades son capitales de dous países que, como espuxen arriba, máis que irmaos son xemelgos, dúas cidades catedralicias con un peso histórico importante. A unión xacobea (falo de cultura, non de relixión) ben podera ser a columna vertebral da unión del Noroeste peninsular. Galiza, Asturias, el País Leonés e Cantabria temos ven de intereses en común a defender nas estructuras españolas (agora que puemos a oficialidade enriba da mesa, non teríamos máis forza traballando coa xente de León?), a defensa dos mesmos intereses mineiros, dos mesmos intereses gandeiros, agrarios, pesqueiros, ferroviarios... A defensa dun corredor cantábrico, non é pouca cousa para contruir un marco noroccidental.

Un marco noroccidental que pode extenderse al Norte de Portugal, con úa relación importante nese entorno que, kilómetro arriba, kilómetro abaxo, marca a antigua Gallaecia.


E, nestas, chegamos al iberismo. Para los que nalgún momento fumos federalistas, el iberismo é un pouco úa forma de revivir aquel amor platónico da mocidade. Se España pode ser ou non federal (dicía Castelao que España non é nin federal nin federable) é un debate nel que non vou entrar neste post. Que Asturias non é úa República independente e que non parece que non vaia selo próximamente é úa evidencia. Que se queremos concebir Asturias como suxeto político temos que partir dese feito, non sería daqué que debéramos perder de vista. Europa (UE mediante ou sen contar coa UE) é un referente evidente, pero dentro del Estado español necesitamos texer redes. Asina lo ven, por caso, os partidos políticos que forman parte de Agora Repúblicas están texendo úa rede estratéxica nel marco europeo partindo del marco español. Non, Gaza, Finlandia ou Gales (apesar del celtismo que defendemos arriba) non ten as relaciois con Asturias que León, Andalucía ou Aragón. É evidente que el Reino de España marca as nosas relaciois, gústenos ou non. El iberismo é un xeito de relacionarnos con Aragón, Cataluña, Andalucía... nun marco español (que nos ven imposto), intentando que Madrid perda el peso hexemónico. Ademáis, iberismo é, para nós, establecer maiores relaciois con Portugal, lo que casa coel gallaeicismo del que falábamos arriba e coa Lusofonía, ademais de fortalecer as relaciois del Asturias asturianofalante con Miranda del Douru (e lo útil que é para recuperar relaciois coel León asturianofalante).


Marco europeo e mundial.

Para el soberanismo asturiano el intenacionalismo é de relevancia vital. Dende parámetros máis marxistas ou máis libertarios (ambos mui presentes nel asturianismo), el internacionalismo é peza clave na nosa ideoloxía. Evidentemente, por europeístas que séñamos, el Unión Europea que pon vallas (nel continente europeo e nel continente africano, España mediante), que nega asilo aos refuxiados e deixa que el Mediterráneo seña úa enorme fosa común subacuática, non é el noso referente. Non é el noso referente a OTAN imperialista que invade países e aniquila poblos, nin el Banco Mundial ou el Fondo Monetario Internacional.

Pero non podemos darlle ás costas á realidade. Non, non vivimos na República Popular Asturiana, vivimos nel Principado de Asturias, máis que nos pese. Con todo, nada nos quita de texer redes con otros poblos. As diásporas son a ferramenta principal. As comunidades asturiana pol mundo e as comunidades del mundo en Asturias tein que servirnos para texer redes con outros poblos. Esto pasa por reconocer aos inmigrantes e aos emigrantes como persoas que pertencen a dous poblos, al poblo de orixe e al de destín. Por entender que onde vemos un senegalés, un francés, un marroquín ou un italiano, pode que debéramos ver a un diola de Casamanza, un bretón ou un occitano, un rifeño ou un sardo.


 de}}}República del Rif Bandera d'Occitània
Flag of Sardinia, Italy.svg  Resultado de imagen de bandera gitana

 Bandeiras de Casamanza, República del Rif, Occitania, Sardeña, dos uigures de Sikian e del poblo xitano.


A nivel estratéxico, non somos un estado, pero podemos luitar por acabar coa hexemonía dos EUA, fomentando actividades culturales, económicas e políticas con estados dos cinco continentes, especialmente aquelos que pol sou peso político disputan a hexemonía estadounidense, xa a nivel mundial (China ou Rusia), xa nos distintos contintentes (Angola, Venezuela, Exipto...).


Conclusiois.

En definitiva, se el soberanismo asturiano quer construir país, debe construir país hacia adentro, revitalizando as linguas, a economía, a identidade, os recursos económicos e humanos de Asturias. Pero é igual de relevante contruir hacia afora. Participar en marcos internacionales nos que nos reconozan e nos reconozamos, que nos sirvan de altavoz e nos lexitimen, xa que a mera voluntade dun poblo de ser (se é que esa voluntade existe) non lexitima nada se naide máis lo reconoce (a política internacional está chía de exemplos).

Al séremonos un poblo sen estado os marcos máis políticos, máis económicos, poden estarnos pechados, pero non los culturales (celticidade, lusofonía, hispanidade, gallaecidade...), dos que poden xurdir, piano piano, outros marcos, imprescindibles para ser e estar con tódolos poblos del mundo.

sexta-feira, 22 de março de 2019

Toponimia de Cuaña. Carta aberta a Rosana González, tenente de alcalde de Cuaña.



Estimada tenente de alcalde:

Mándanme esta foto de El Comercio e estou que non salio del asombro. Non salio del asombro por varias razois. Como supoño que vostede sabe, en 1998 aprobouse a Lei 1/1998 de Uso y Promoción del Bable/Asturiano, que según a mesma lei se aplica tamén al galego-asturiano (art. 2 e disposiciois adicionales). Esta lei establece que os topónimos oficiales de Asturias han ser os tradicionales, cabendo a posibilidá dúa denominación duplicada únicamente nos casos nos que el topónimo non tradicional estea mui instaurado na fala da xente (e, é evidente, que non é el caso de Cuaña, onde a variación é case namais que gráfica). Como ve, a lei non fala de nomes en asturiano ou en galego-asturiano ou nomes en castellano, porque como saberá, en castellano non existe a palabra "folguera", Folgueiras en castellano habría ser *Holgueras, non *Folgueras. Pero esta carta non ten como obxecto esplicar as orixes dos topónimos, se ten algún interés nel tema, deixolle un enlace que vai tempo escribín, pero hai muito máis escrito, por filólogos expertos, que atopará a  pouco que busque. Se chamo el atención sobre este feito é porque non podo deixar de ver un discurso de supremacía lingüística (a idea de que úa lingua, el castellano, é máis válida que el outra, la de casa) condo prantía que "el oficial tiene que ser el castellano, y luego cada uno lo nombre como quiera", daqué que non sólo contradiz coa lei, senón que ademáis contradiz coa seguinte declaración, onde chama a que "convivan ambos topónimos". En qué quedamos? Convivencia ou oficial en castellano?

Pouco lle falta para dicir que nunca se dixo Cuaña, nin Folgueiras, nin Xarrio... Ou quiciabes, como dicía a compañeira bualesa, estamos nun debate "entre quen quere que el noso idioma se valore mais alló de ser uha peza de museo e quen ten complexo de vir de unde ven". Asina é que, por caso, a web del Concello é consultable en inglés (estaría ben saber cóntas visitas ten nesta lingua) e non en galego-asturiano.


Pero realmente el que máis me asombra non é el argumentario que se pon enriba da mesa. El que máis me sorprende é que, como sabe, e como explica José Manuel Pérez Fernández, profesor titular de Dereto administrativo da Universidá de Uviéu, na recuperación toponímica,


• La iniciativa correspondería al concejo o concejos como regla general, y excepcionalmente, al titular de la Consejería competente en materia lingüística, previo dictamen fundado de la Xunta Asesora de Toponimia.
• La propuesta municipal sería sometida al correspondiente trámite de información pública y a dictamen de la Xunta Asesora de Toponimia.
• Por último, tendría lugar la intervención del Consejo de Gobierno que se limitaría a ratificar la propuesta municipal, salvo que aquélla sea susceptible de generar confusión, contenga incorrecciones lingüísticas o no se ajuste a la toponimia asturiana, dándose al concejo o concejos afectados la posibilidad de emitir, a través de un trámite de audiencia, su opinión al respecto.



  1. Dito doutro xeito, vostede e el sou grupo municipal (que ten MAIORÍA ABSOLUTA) SOLICITARON, VOTARON NEL PLENO MUNICIPAL E APROBARON EL 31 DE OUTUBRE DE 2018 ESTE INFORME POR EL QUE AGORA PROTESTA.

Comprenderá que non podo outro que asombrarme condo vexo que un Concello protesta pola aprobación da toponimia condo el Concello participa activamente neste proceso e vota en sesión plenaria.

Acaso os concelleiros que votaron nel pleno non sabían qué estaban votando? Non leron el informe antias de aprobalo?

En periodo preelectoral paréceme mala estratexia transmitirlle á sociedá que están vostedes votando sen ler os informes, que non saben el que votan... Non quiran montar un pollo mediático preelectoral con un proceso toponímico e un informe que vostedes mesmos aprobaron, porque corren el resgo de fer un gran ridículo. Un proceso toponímico que, dito seña de paso, van cumprindo sen problemas nin aspaventos todos os concellos de Asturias (inclúido Cuaña), por iniciativa municipal. En definitiva, non creen un conflicto onde non lo hai, e señan coherentes coas súas propias políticas. Porque se non está de acordo con el proceso de normalización toponímica en Cuaña, sempre pode pidir a dimisión del Alcalde que lo aprobou e sou equipo de Goberno.


sábado, 16 de março de 2019

Metropoliteiros.

Parece que volve estar nel axenda política el tema dun área metropolitana asturiana, la que chamaban Cidade Astur, aquel proxecto político nunca del todo definido que, entre outras cousas, fexo aos políticos asturianos chamar a búa parte del noso país as alas, como se el Occidente e el Oriente fosen territorios anexos á verdadeira Asturias (a Cidade Astur e as zonas de influencia directas, zonas que tampouco iban a salir beneficiadas, condenadas a ser úa sorte de zonas dormitorio da verdadeira Asturias).

El complexo da élite asturiana, el mesmo que lles fae discriminar ás nosas linguas, el mesmo que lles fae querer, a toda costa, medrar, aspirar a calentar un asento nel Senado, é el que lles fae querer fer úa pequena Madrid en Asturias (xa hai quen fala con sorna de unificar Uviéu e Xixón e fundar Ovijón).



Esta é a Asturias que quer construir certa clase política asturiana, querer potenciar un área metropolitana urbana nun país de namaiss 1.028.244 de habitantes, que acaba de pechar as últimas minas, que sufre úa importante crise nel sector agropecuario e con úa industria que morre. Un país que, perdendo habitantes, parece querer concentrar á súa  población en menos dun tercio del sou territorio.

El problema territorial asturiano é un doble problema de población. Por úa banda, perdemos población, que entre 2014 e 2015 se reduciu nun 11%, e ademáis temos un problema de ordenación demográfica, mantendo al 80% dos asturianos nel Centro, el 50% dos asturianos nos concellos urbanos de Uviéu e Xixón. Se desindustrializamos Asturias, se acabamos coel rural asturiano... De qué pretendemos que viva esa población urbana? E  é que apesar de que a población asturiana se concentra as áreas asturianas, a capital asturiana perde población. E outro tanto pasa coa principal cidade asturiana, Xixón.

Non, non somos Madrid. Madrid, con 6.587.711 de habitantes desenvolveu un área metropolitana que ocupa gran parte da comunidade. Pero que, ademais, alberga a capital del Reino e, con elo, convírtese na cidade de referencia para os madrilanos, pero tamén para os case 50.000.000 de españoles que tein nesta cidade metropolitana el sou referente de poder. Uviéu é referente para un millón de habitantes, Madrid para cinconta millois. Queremos fer imitaciois entre cidades?



Resultado de imagen de madrid area metropolitana


Esqueicemos en Asturias a nosa tradición territorial. Apesar de que nel Estatuto de Autonomía se reconoce el carácter político da parroquia rural, mui poucas parroquias asturianas desenvolven esta condición. A pesar de que el Estatuto del 81 reconoce ás nosas instituciois competencias sobre infraestructuas e ferrocarril, el Goberno del Principado non sólo non asumiu as competencias ferroviarias, senón que botanse millois de euros núa variante del Payares para poernos máis cerca con Madrid, que pode supoer úa sangría de población hacia ese gran área metropolitana, mentres que non hai grandes conexiois ferroviarias coel Cantábrico para que, por caso, el aluminio galego chegue al Musel nun tren que non seña Feve. Esto é, queremos un área metropolitana que non estea especialmente ben conectada coel resto de Asturias nin coas comunidades vecías.

Asturias ten 1.028.244 de habitantes para úa superficie de 10.603,57, 99,91 habitantes por km2. Ben cerca, a Comunidade Autónoma Basca (CAB) ten 2.164.311 de habitantes para 7.234 km2. 299,19 habitantes por km2. Ten a CAB máis población en menos territorio. Úa población dividida en tres provincias, con tres cidades importantes, Bilbao (345.821 hab.), Donostia (186.665 hab.) e Vitoria (249.176 hab.). Tres provincias que se reparten, grosso modo, a partes iguales el territorio basco (falamos namais da Comunidade Autónoma Basca, Navarra non ten a población distribuída de forma proporcional).





En el Reino de España a circunscripción electoral é a provincia, con dúas excepciois, Murcia (coa circunscripción de Murcia e a de Cartaxena) e Asturias. As circunscripcióis asturianas non é que repartan Asturias en partes iguales, xa que temos úa circunscripción central máis pequena e mais poblada e úa occidental máis grande e menos poblada, pero, máis ou menos podemos falar de que Asturias ten tres rexiois, Occidente, Centro e Oriente. Pero todas as poblaciois importantes asturianas están nel Centro.Úa partición provincial en Asturias sería imposible por úa razón, nin nel Occidente nin nel Oriente temos cidades que podan exercer de capital provincial. Esto é, Asturias é un país con tres rexois, pero nin el Occidente nin el Oriente tein cidades de referencia, a nosa referencia única é este Ovijón central.





Esá claro que dende el soberanismo asturiano, como dende el basco, ou el galego, ou el catalán, a provincia nunca foi, non é, úa proposta de ordenación del territorio. As nosas propostas tein que ser a parroquia e el concello, como apuntábamos arriba. Podería tomarse a comarca como referencia? Sería posible, pero tampouco hai un mapa comarcal claro. Lo máis próximo que temos á comarcalización de Asturias son as Áreas Sanitarias.

Resultado de imagen de areas sanitarias asturias sespa


Pero úa estruccturación comarcal del territorio asturiano namais é viable se promocionamos úa coordinación adecuada entre el Asturias rural, as cidades asturianas e úa rede de vilas ben comunicada e estructurada. Estas vilas son as que históricamente dotaron de servicios al territorio rural asturiano, que simultáneamente surtía ás vilas de beis. Estas vilas, que concentran servicios médicos, comerciales, industriales, de ocio... e se reparten a lo largo e ancho del país. Temos vilas na costa occidental (A Veiga, Tapia, Navia, Ḷḷuarca, Cuideiru...), nel interior occidental (Cangas, Tinéu, Salas...), nel Centro (Candás, Lluanco, Villaviciosa, Sama, La Felguera, La Pola Siero, Mieres, La Pola Ḷḷena...), nel Oriente (Llanes, Ribesella, Cangues...), e temos tres cidades que están ben comunicadas (Uviéu, Xixón e Avilés). Necesitamos que estas vilas estean ben comunicadas coas cidades asturianas, estar ben comunicados coas comunidades vecías, manter e xerar industria, servicios, producción agropecuaria... En definitiva, debemos pensar en clave de país, non en clave dun área metropolitana que condena ás alas a quedar fora de Asturias. Que condena ás vilas del Centro a perder a súa autonomía e ser meros barrios dormitorio dese Ovijón irreal que pretenden construir e que condenan aos habitantes de Ovijón a vivir núa macrourbe atestada nun país que perde habitantes e estructura industrial. Úa cidade metropolitana que, al non ser un polo de atracción para naide (aí a diferencia con Madrid), está condenada a ser úa urbe decadente en pouco tempo. Úa urbe decadente nun país desestructurado (se mal nos queren aos ciudadanos das alas, aos ciudadanos de Uviéu e Xixón non nos queren mellor). E todo por un complexo de aldeanos que arrastran os dirixentes deste país. Será un complexo compartido polos sous votantes? 

Era hora de que créramos un pouquín neste país chamado Asturias e pensáramos en clave asturiana e deixarnos de contos metropoliteiros.